обречена, обречено, мн. обречени, прил.
1. Разг. Обещан.
2. Който е изправен пред гибел, на когото е предопределена смърт. Болният е обречен.
3. Който изразява състояние на безизходност. С обречен вид излезе пред дъската.
същ. обреченост, обречеността, ж.