неутешима, неутешимо, мн. неутешими, прил. Който не може да бъде утешен; безутешен. Неутешима съпруга.
? същ. неутешимост, неутешимостта, ж.
неутешима, неутешимо, мн. неутешими, прил. Който не може да бъде утешен; безутешен. Неутешима съпруга.
? същ. неутешимост, неутешимостта, ж.