неоспорима, неоспоримо, мн. неоспорими, прил. Който не може да бъде оспорен. Неоспорима победа.
? същ. неоспоримост, неоспоримостта, ж.
неоспорима, неоспоримо, мн. неоспорими, прил. Който не може да бъде оспорен. Неоспорима победа.
? същ. неоспоримост, неоспоримостта, ж.